De eremita qui multas mulieres in concubitu habuit Eremita quidam Paduae erat, Ansimirius nomine, tempore Francisci Ducis Pa-tavini septimi. Hic, cum vir sanctus haberetur, multas mulieres etiam nobiliores, per confessionis speciem, ad concubitum pellexit. Vulgata tandem (neque enim diu hypocrisis celeri potest) scelerum fama, captus a praetore, cum multa confessus esset, ad Franciscum deducitur. Is, accito Secretario ex suis, quaedam ioci causa sciscitabatur ab eremita nomina mulierum quas cognovisset. Quas cum multas, etiam ex domesticis familiaribus, uxores protulisset, scribebat nomina Secretarius, ut exinde causam risus eliceret. Cum tandem nominandis finem fecisse videretur peteretque dux an plures superessent, ille vero constanter negaret, asperius hominem arguebat et vim minabatur secretarius, nisi omnes retulisset. Tum ille suspirans: «Scribas et tuam quoque» ait «atque eam addas numero aliarum». Quo dicto, et calamus prae dolore e manibus Secretarii excidit, et Dux in maximum risum est conversus, recte factum esse dicens, ut, qui tanta voluptate reliquorum maculas audiebat, et ipse in eorum coetum adduceretur.
Di un eremita che ebbe rapporti con molte donne A Padova c’era un eremita di nome Ansimirio, all’epoca del settimo Duca della città, Francesco. Avendo fama di sant’uomo, si ripassò molte donne, anche dell’aristocrazia, con la scusa della confessione. Ma poiché l’ipocrisia non può a lungo celarsi, la fama delle sue nefandezze giunse finalmente alla luce; catturato dal podestà, confessò numerose delle scelleratezze e fu quindi portato da-vanti a Francesco. Questi fece venire un suo scriba, e per riderne chiese all’eremita certi nomi di dame che si era ripassate. E cominciavano a venir fuori anche molte mogli di cortigiani familiari al Duca, i cui nomi il segretario registrava per averne in seguito materia di sollazzo. Quando alla fine parve terminata l’enumerazione e il Duca ebbe a chiedere se ancora ve ne fossero, l’eremita negò risolutamente; al che il segretario lo rimproverò con violenza, minacciando anche la tortura qualora non avesse completato l’elenco. Allora sospirando il frate: «Va bene, scrivete anche la vostra, e aggiungetela alle altre». Per il colpo cadde allo scriba di mano la penna, mentre il Duca si divertì come un matto: giudicò e dichiarò giusto che chi ascoltava con tanto piacere le sventure degli altri finisse per aggregarsi al loro numero.