Connessione Letteraria #98

Francesco Petrarca • Senilium Rerum Libri (Lettere Senili)

Estratto Letterario

"Posteritati
Fuerit tibi forsan de me aliquid auditum; quanquam et hoc dubium sit: an exiguum et obscurum longe nomen seu locorum seu temporum perventurum sit. Et illud forsitan optabis nosse: quid hominis fuerim aut quis operum exitus meorum, eorum maxime quorum ad te fama pervenerit vel quorum tenue nomen audieris. Et de primo quidem varie erunt hominum voces; ita enim ferme quisque loquitur, ut impellit non veritas sed voluptas: nec laudis nec infamie modus est. Vestro de grege unus fui autem, mortalis homuncio, nec magne admodum nec vilis originis, familia - ut de se ait Augustus Cesar - antiqua, natura quidem non iniquo neque inverecundo animo, nisi ei consuetudo contagiosa nocuisset. Adolescentia me fefellit, iuventa corripuit, senecta autem correxit, experimentoque perdocuit verum illud quod diu ante perlegeram: quoniam adolescentia et voluptas vana sunt; imo etatum temporumque omnium Conditor, qui miseros mortales de nichilo tumidos aberrare sinit interdum, ut peccatorum suorum vel sero memores se se cognoscant.[...]
Longum post tempus, viri optimi et cuius nescio an e numero dominorum quisquam similis sua etate vir fuerit - imo vero scio quod nullus - Iacobi de Carraria iunioris, fame preconio benivolentiam adeptus, nuntiisque et literis usque trans Alpes quando ibi eram, et per Italiam ubicunque fui, multos per annos tantis precibus fatigatus sum et in suam solicitatus amicitiam, ut, quamvis de felicibus nil sperarem, decreverim tandem ipsum adire, et videre, quid sibi hec et magni et ignoti viri tanta vellet instantia. Itaque, sero quidem diuque et Parme et Verone versatus, et ubique Deo gratias carus habitus multo amplius quam valerem, Patavum veni, ubi ab illo clarissime memorie viro non humane tantum, sed sicut in celum felices anime recipiuntur acceptus sum, tanto cum gaudio tamque inextimabili caritate ac pietate, ut, quia equare eam verbis posse non spero, silentio opprimenda sit. Inter multa, sciens me clericalem vitam a pueritia tenuisse, ut me non sibi solum sed et patrie arctius astringeret, me canonicum Padue fieri fecit. Et ad summam, si vita sibi longior fuisset, michi erroris et itinerum omnium finis erat. Sed - heu! - nichil inter mortales diuturnum, et siquid dulce se obtulerit amaro mox fine concluditur. Biennio non integro eum michi et patrie et mundo cum dimisisset, Deus abstulit, quo nec ego nec patria nec mundus - non me fallit amor - digni eramus. Et licet filius sibi successerit, prudentissimus et clarissimus vir, et qui per paterna vestigia me carum semper et honoratum habuit, ego tamen, illo amisso cum quo magis michi presertim de etate convenerat, redii rursus in Gallias, stare nescius, non tam desiderio visa milies revisendi, quam studio more egrorum loci mutatione tediis consulendi. "

Note

Entrando dalla porta laterale destra del Duomo, è visibile nell'atrio il cenotafio di Francesco Petrarca, a ricordo del suo canonicato. Il monumento è datato 1818.

Dettagli Connessione

Luogo biografico e di rammemorazione
Visitabile

Autore

Nome: Francesco Petrarca
Periodo: 1304-1374
Categoria: Trecento
Visualizza Autore

Opera

Titolo: Senilium Rerum Libri (Lettere Senili)
Edizione: F. Petrarca, Dalle senili, in Epistole di Francesco Petrarca, a cura di U. Dotti, Torino, UTET
Visualizza Opera

Luogo

Nome: Cattedrale di Santa Maria Assunta (Duomo di Padova)
Indirizzo: Piazza Duomo, 35139 Padova PD
Coordinate: 45.406637235874676, 11.871822196863652
Descrizione:
La Basilica Cattedrale di Santa Maria Assunta è il duomo cittadino (infatti, è conosciuta dai padovani semplicemente come "il Duomo") e si affaccia sull'omonima piazza nel cuore della città. La basilica è il principale luogo di culto cattolico di Padova e sede vescovile della diocesi omonima almeno dal IV secolo. La Basilica sorge sul luogo di precedenti edifici sacri, primo dei quali una cattedrale paleocristiana che si trovava probabilmente sull'attuale sagrato, venne consacrato nel 1075 dal Vescovo Ulderico ma, a causa del pesante terremoto del 1117, fu gravemente danneggiata. Venne ricostruita e consacrata nuovamente nel 1180. L'edificio attuale risale al XVI secolo e alla sua costruzione intervenne anche Michelangelo Buonarroti: fu costruita tra il XVI e il XVIII secolo e l’esecuzione dei lavori fu affidata agli architetti Andrea da Valle e Agostino Righetti che lavorarono su un progetto di Michelangelo Buonarroti del 1551, pur apportandone sostanziali modifiche. I lavori si protrassero per più di due secoli e si conclusero nel 1754, lasciando tuttavia incompiuta la facciata che, con i suoi tre portali e due rosoni, fu gravemente danneggiata dai bombardamenti del 1917 e 1918. L’interno del Duomo di Padova, ampio e luminoso, è a croce latina tripartita, con tre navate suddivise da grandi pilastri; qui si venerano i corpi di san Daniele, san Leonino e san Gregorio Barbarigo che fu vescovo di Padova dal 1664 al 1697. Ai lati del presbiterio trovano sede due sacrestie, quella dei Canonici e quella dei Prebendati dove trova collocazione una ricca pinacoteca e dove è custodito il Tesoro della Cattedrale. Di fianco al presbiterio si può scendere nella cripta, dove si trovano l’urna di san Daniele, l’omonimo altare ornato dai bassorilievi di Tiziano Aspetti (1565-1607) che conserva il corpo del martire padovano del IV secolo, e la cappella della Santa Croce, luogo di sepoltura dei vescovi padovani.
Visualizza Luogo