Estratto Letterario
"Revolutus iam erat annus et currebant anni Domini MCCXXXVIII. Vocavit dompnus imperator ad se comitem Symonem de potestaria Padue, et misit Paduam pro rectore et potestate dompnum Aldrevandinum Cazacontem de Tuscia. Iam fede omnes boni homines de Padua manifeste videbant quod civitas non regebatur communiter set per partem. Et fuerunt aliqui de bonis civibus et magnis et de burgensibus civitatis, qui optabant quod Marchio Paduam venire deberet et eam eriperet de manibus inimici. Et promiserunt ei per nuncios aliqui, qui tunc erant de maioribus civitatis, quod scilicet vel dabunt ei portam Turrisellarum vel exibunt ad ipsum, si ad civitatem venerit invadendam; et fuerunt plurimi qui dixerunt quod hoc tractabatur de consciencia potestatis. Contigit autem quod dompnus Marchio secum habuit dompnum Iacobum de Carraria, paduanum civem, sapientem et probum virum, dompnum Ugocionem de Piio de Vicencia, strenuum et astutum et quosdam alios nobiles de Marchia potentes et magnos viros, milites et pedites, qui de Padua exiverant propter metum et non modica quantitate; et habuit de Scodesia quasi communiter omnes, multos eciam de montanis, multos de planicie et de villis, maxime de Turrisellarum quarterio. Et venit cum multa turba et armata manu usque ad Pratum Vallis, quod est in suburbio civitatis, et fuit hoc in XIII iulii prescripti anni et erat Egipciaca dies illa. Tunc clause sunt porte civitatis ex omni parte et factus est clamor magnus per civitatem. Et cum maior pars civium desideraret Marchionis adventum, immo pauci se voluntarie tenerentur, absque ullo periculo gens Marchionis iam aperuerat portam burgi Turrisellarum, que est contra Pratum; et venerat dompnus Iacobus de Carraria usque ad portam Turrisellarum cum pulcra et strenua multitudine pugnatorum. Hanc quidem portam viriliter impugnantes, defensam ab intrinsecis invenerunt et clausam. Fuit autem verum quod custodes defendentes portam, qui erant superius pro communi in domo Apicacaure, portam aperire promiserant, secundum quod oculte pacti fuerant cum quibusdam. Set si quandoque in rebus peioribus quandoque in melioribus fidem frangenti fides frangitur, non est mirum. Sane tam expugnati quam expugnantes, quod promiserant, fefellerunt. "